aurora borealis

Μεσάνυχτα, τέταρτη μέρα του πρώτου δεκαήμερου μετά τον Υψηλό Θερισμό, στην καρδιά της Γης του Χειμώνα.

Μια νύχτα σαν αυτή, που η Σελήνη απουσίαζε και τα άστρα κρύβονταν πίσω από ένα ημιδιάφανο γκρίζο πέπλο, θα ήταν η πλέον κατάλληλη για ύποπτες κινήσεις στις σκιές και κακόβουλες συμφωνίες. Αλλά οι θεότητες του Ουρανού και του Φωτός είχαν μια άλλη γνώμη…

Αγνοώντας τις προειδοποιήσεις των συνθεοτήτων – και συμπαικτών τους στην παιδική χαρά των δημιουργών – για τη μνησικακία της θεότητας της Νύχτας, παρέβησαν το Σύμφωνο Παγκόσμιας Περιοδικότητας και Ίσης Έκθεσης των Στοιχείων. Ωστόσο το σχέδιό τους, παρότι πρόχειρο, δεν είχε σκοπό επιζήμιο για το χωροχρονικό συνεχές και τα ευαίσθητα εγκεφαλικά κύτταρα των ανθρώπινων πλασμάτων. Ο Ουρανός και το Φως είχαν έναν από τους πιο ευγενείς σκοπούς στη Δημιουργία. Ήθελαν απλά… να παίξουν!

Έτσι ξεκίνησαν να εκσφεδονίζουν στοιχεία και σωματίδια μέσα στη σφαίρα επιρροής της Νύχτας, απότομα και ζωηρά, χωρίς να έχουν και πολύ ιδέα τι κάνουν και να προσπαθούν να ταιριάξουν χρώματα μεταξύ τους πότε επιτυχημένα και πότε όχι. Χρώματα που όμως δεν έχουν καμιά δουλειά να υπάρχουν έξω απ’ την κυριαρχία του Ήλιου. Χρώματα που έφερναν την αίγλη της Αυγής μέσα στην καρδιά του Ζόφου.

Κι έτσι εκείνη τη νύχτα ο ουρανός φωτίστηκε και τα πλάσματα που ζούσαν στη γη και στο σκοτάδι βγήκαν έξω, παρακολουθώντας το θέαμα μαγεμένα. Κάποιοι γελούσαν χωρίς λόγο, στήνοντας χορό στο ρυθμό των χρωμάτων. Κάποιοι άλλοι κρύφτηκαν βαθιά στα σπίτια τους και στις φωλιές τους φοβισμένοι, γεμάτοι δεισιδαιμονία για το πρωτοφανές αυτό φαινόμενο. Εκείνοι που συνήθιζαν να πιάνουν δουλειά τα μεσάνυχτα, με το καλύτερο πλιάτσικο τις νύχτες χωρίς φεγγάρι σαν κι αυτή, σκυθρώπιασαν και μαζεύτηκαν στις σκιές, αξιολογώντας την κατάσταση και ψάχνοντας τρόπο να την εκμεταλλευτούν. Τα παιδιά έτρεχαν και γελούσαν και έπαιζαν, εκφράζοντας αβίαστα τη χαρά και την έκστασή τους. Οι περισσότεροι, ωστόσο, μαζεύτηκαν γύρω απ’ τις φωτιές, που άναψαν σαν απάντηση στο κάλεσμα του ουρανού, και άρχισαν να μοιράζονται μεταξύ τους ιστορίες.

Ο Ουρανός και το Φως είδαν την απάντηση στο κάλεσμά τους για παιχνίδι στις ιστορίες των πλασμάτων. Και ήξεραν ότι οι άνθρωποι, απ’ όλα τα πλάσματα, έχουν πιο πολύ ανάγκη τις ιστορίες. Είτε τις μοιράζονται, είτε τις ζουν μαζί, οι ιστορίες τους συνδέουν, τους δίνουν την απαραίτητη ψευδαίσθηση της ενότητας.

Και οι υπόλοιπες θεότητες το ένιωσαν κι αυτές και υπερασπίστηκαν την επιπολαιότητα του Ουρανού και του Φωτός απέναντι στις απειλές της Νύχτας. Και η Νύχτα υποχώρησε – είχε αποδεχτεί ότι θα υπάρξουν κάποιες φορές που δε θα βγει νικήτρια.

Έτσι, στη Γη του Χειμώνα συνεχίζουν να απολαμβάνουν το παιχνίδι του Ουρανού και του Φωτός, αρκετές φορές το χρόνο, συνηθέστερα εκείνες τις νύχτες που η απελπισία και το κρύο μεσουρανούν. Κι εμείς οι άνθρωποι μάθαμε όχι μόνο να μοιραζόμαστε ιστορίες γύρω απ’ τη φωτιά, όχι μόνο να ζούμε ιστορίες μαζί, αλλά ακόμα και να παίζουμε ότι ζούμε μέσα σ’ αυτές τις ιστορίες!  🙂

Advertisements