romantic_and_atmospheric_graveyard_worlds_best_music_1900

Έπρεπε να περάσει μια μέρα και μια μεγάλη, κατασκότεινη νύχτα για να σηκωθεί ξανά. Όχι πως έβρισκε ποτέ τίποτα τρομακτικό στις σκοτεινές νύχτες. Ούτε καν πριν.

 

Όταν ξεκίνησε η καινούργια του ζωή, για πολύ καιρό, κατηγορούσε τον εαυτό του. Πότε επειδή ήταν πολύ αδύναμος, πότε πολύ εύπιστος. Συχνά επειδή ήταν πολύ αργός. Αλλες φορές αναπολούσε τα χρόνια της “αθωότητας” όπως τα χαρακτήριζε, προσπαθώντας να πληγώσει τον εαυτό του με τη θύμηση όλων όσων άφησε πίσω του. Σιγά σιγά όμως ήρθε η αποδοχή.

Λένε πως όταν προσπαθεί κάποιος να περάσει κάποια μεγάλη στενοχώρια ή απώλεια, να πάρει απόφαση ότι συνέβη μια μεγάλη, μη αναστρέψιμη αλλαγή στη ζωή του, περνάει από στάδια, που το πρώτο είναι η άρνηση και το τελευταίο η αποδοχή. Ε λοιπόν, δεν ξέρω τα άλλα τα στάδια, αλλά μετά την αποδοχή (ή πριν δεν είμαι και σίγουρος), στη δική μας περίπτωση ακολουθεί η συνήθεια. Και σιγά σιγά, πάνω που έχεις βρει επιτέλους μια ρουτίνα, πάνω που ξεγελάς τον εαυτό σου πως αυτό ήταν που έμελλε να κάνεις από καιρό, ανακαλύπτεις κάτι άλλο. Κάτι που δεν ήταν στο πρόγραμμα. Κι αυτό είναι σχεδόν σαν την πρώτη φορά που ερωτεύεσαι. Έρωτας και Θάνατος… Δεν είναι τυχαίο που πολλοί τα ταυτίζουν. Αλλά ο θάνατος σε κάποιες περιπτώσεις, όπως τη δική μας, είναι πολύ πιο απολαυστικός. Και το καλύτερο; Αντίθετα απ’ τον έρωτα, κρατάει αλήθεια για πάντα!

Το αποδέχεσαι λοιπόν, μετά το συνηθίζεις και μετά το απολαμβάνεις! Και τι απόλαυση είναι αυτή! Αχ τι γλυκιά, ζουμερή, καυτή, κατακόκκινη απόλαυση! Και ακόμα περισσότερο όταν ακούς τους χτύπους της καρδιάς να σταματάνε κάτω από τα ίδια σου τα χέρια. Το άγγιγμά μας,  το φίλημά  μας, πολύ πιο ηδονικό, πολύ πιο ειλικρινές από οποιαδήποτε ερωτικά χάδια. Γιατί είναι το άγγιγμα του θανάτου.

Ο Τσαρλί έχει ανακαλύψει πλέον την απόλαυση. Έχει αποδεχτεί τον εαυτό του στην καινούργια του ζωή. Αλλά παραμένει τόσο εκνευριστικά, τόσο καταραμένα, τόσο ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΑΡΓΟΣ!

Αν δεν ήταν τόσο αργός, δε θα χρειαζόταν να στέκομαι τώρα από πάνω του ενώ σύεται από κρυάδες και να τον ποτίζω αίμα νοσοκομείου με το καλαμάκι! Κι αυτό αφού ένωσα τα κομμάτια του και τον σφουγγάρισα απ’ το πάτωμα. Ο άθλιος! Ο άθλιος ο Μακφίγγλ θα μου το πληρώσει! Να τους δω να σφουγγαρίζουν τα δικά του κομματάκια απ’ το πάτωμα! Να τα ρίχνουν απ’ τον κουβά στο φέρετρο, να στέκονται από πάνω του, να τον ευλογούν, εύθυμες χηράδες με τα μαύρα βέλα τους να κλαίνε ενώ αίμα και νερό και χλωρίνη ξεχειλίζουν και τους λερώνουν τα καινούργια τους τακούνια! Χα! Ευλογούν και κλαίνε, κλαίνε και ευλογούν, αλλά όσο βασιλικό, νερό και θυμίαμα κι ανα ρίξουν δε θα γυρίσει πίσω! Όχι, εκτός κι αν… Ναι.

Ναι και μετά να μείνει σε ενα σκοτεινό δωμάτιο, αυτός, που τον αποκαλούν “Πεφωτισμένο”. Σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, ολομόναχος, για μέρες. Για εβδομάδες. Να ουρλιάζει από ανάγκη. Από μια επιθυμία που του ξεσκίζει τα σωθικά. Από μια επιθυμία που πάντα κυνηγούσε και μισεί. Από μια επιθυμία που δεν καταλαίνει.

Να μείνει εκεί. Στο σκοτάδι. Τυφλός. Έχω ακούσει τι γίνεται τότε, έχω ακούσει να γίνεται κι ας μην το ‘χω δει. Λένε αυτοί που αρέσκονται σε προφητείες ότι έτσι θα καταντήσουμε, κάποιος Μεσσίας θα μας ξεκληρίσει και θα μείνει μόνο ένας από μας, ο Τελευταίος, ένας τυφλός, ανίκανος γέρος που δε θα μπορεί να κυνηγήσει για να τραφεί. Θα καταντήσει… Μόνος, απελπισμένος από ανάγκη. Να πίνει… το ίδιο του το αίμα!

Χα χα! Θα του άρεσε αυτό ίσως, να είναι ο Σωτήρας τους; Νομίζουν πως με τις ευλογίες και το νερό θα αναστηθούν οι νεκροί και θα έχουν αιώνια ζωή. Αλλά όχι. Η μόνη ύπαρξη μετά θάνατον είναι η δική μας Ύπαρξη! Ο πραγματικός, απολαυστικός, αιώνιος Θάνατος! Όχι. Όχι, όχι, όχι! Χα! Η δικιά μας αιώνια ύπαρξη δεν του αξίζει, ο Θάνατος είναι υπερβολικά καλός γι’ αυτόν.

Το μόνο που του αξίζει είναι η ανυπαρξία.

 

Advertisements