-Να μ’ αγαπάς!
-Τι θα μου δώσεις;
-Ένα τραγούδι και μια ιστορία.

Jimi Hendrix Art

Το 1969, λίγο πριν πεθάνει, ο Jimi Hendrix είχε μια θυελλώδη σχέση με μια ποιήτρια και καλλιτέχνη. Όταν εκείνος πέθανε, η κοπέλα, που ονομαζόταν Monika Dannemann, έγραψε ένα ποίημα, όπου περιέγραφε τον έρωτά της γι’ αυτόν ωσάν κάτι αιώνιο, υπέροχο, απαραίτητο και άπιαστο, σαν την ηλιαχτίδα και τη βροχή.

Μερικά χρόνια αργότερα, η ποιήτρια γνωρίζεται και συσχετίζεται με τον μουσικό Uli Jon Roth. Τους ενώνει η αγάπη τους για την τέχνη και τη μουσική, η επιθυμία τους να ρουφάνε τη ζωή ως το μεδούλι και, κυρίως, το πάθος και ο θαυμασμός τους για το εκρηκτικό φαινόμενο που ονομαζόταν Jimi Hendrix.

Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της σχέσης τους, η Monika του εκμυστηρεύεται το ποίημα που είχε γράψει για τον Hendrix με σκοπό να το κάνει εκείνος με την μπάντα του τραγούδι. Ο Uli εκείνον τον καιρό ήταν ο lead κιθαρίστας του συγκροτήματος Scorpions. Έφερε λοιπόν στους Scorpions τους στίχους της κοπέλας του και ο άλλος κιθαρίστας και ιδρυτής του γκρουπ, ο Rudolf Schenker, έγραψε ταιριαστά καταιγιστική μουσική.

Περίπου τριάντα χρόνια αργότερα, ένα ρομαντικό και μοναχικό κορίτσι ακούει το τραγούδι εκείνο και γίνεται με τη μία το αγαπημένο της. Η κοπέλα γράφει τα δικά της ποιήματα, ενώ ονειρεύεται μια ερωτική σχέση τόσο παθιασμένη που ούτε ο θάνατος να μπορεί να σταματήσει και τόσο καυτή που η φωτιά της θα φτάσει ως τα ουράνια. Τη συνεπαίρνουν οι στίχοι αλλά ακόμα περισσότερο η οργασμική μελωδία. Από τότε, σε κάθε σχέση της προσπαθεί να εκμαιεύσει αυτή τη μελωδία. Και αφιερώνει το τραγούδι σε εκείνους που ερωτεύεται. Και ερωτεύεται εύκολα, γιατί ο έρωτας γι’ αυτήν είναι τόσο απαραίτητος όσο η ηλιαχτίδα και η βροχή.

Η κοπέλα μεγαλώνει, πληγώνεται, θαρρεί πως ωριμάζει. Και το τραγούδι και το νόημά του μένει στη σκέψη και στις κρυφές ελπίδες της, αλλά φεύγει απ’ τη ζωή της. Ονειρεύεται μακρινά ταξίδια και επικίνδυνες περιπέτειες, αλλά ζει και ερωτεύεται εκ του ασφαλούς. Κρατάει μέσα της και κάνει πως ξεχνάει την ποίησή της, αλλά πού και πού δεν μπορεί να τη συγκρατήσει και πλημμυρίζει και τα πεζά της. Προσπαθεί ο λόγος της να είναι συγκροτημένος και να αποκαλύπτει μόνο όσα είναι απαραίτητα και σχετικά και ενδιαφέροντα, αλλά πού και πού αποτυγχάνει. Δημιούργησε αυτό το ιστολόγιο με συγκεκριμένους στόχους και θα έγραφε σ’ αυτό κανονικά μονάχα ψεύτικες ιστορίες, αλλά να που τώρα, σαν τρελή, γράφει για τον εαυτό της σε τρίτο πρόσωπο!

Ας μου συγχωρεθεί, αν και φταις εσύ, που με έπεισες να σου δώσω ένα τραγούδι… και μια ιστορία.

Advertisements